Dowody na warzenie w Korei sięgają starożytnego okresu Trzech Królestw (57 p.n.e. – 668 n.e.), choć fermentacja i spożycie alkoholu z pewnością sięgają znacznie dalej.

Te wczesne trunki różniły się smakiem i metodami produkcji, ale położyły podwaliny pod bogatą koreańską tradycję fermentacji, a nawet wpłynęły na rozwój japońskich technik warzenia sake.

W epoce Goryeo (918–1392 n.e.) sool stał się integralną częścią życia codziennego i uroczystości w całym spektrum społecznym. Najstarszym i najłatwiej dostępnym soolem było niefiltrowane wino ryżowe, takie jak makgeolli — historycznie warzone w domu i spożywane przez klasę robotniczą, podobnie jak ale czy piwo w Europie.

Warzenie sool było często tradycją domową, przekazywaną z pokolenia na pokolenie i w wielu kontekstach ściśle związaną z pracami domowymi kobiet.

Czyste wina ryżowe natomiast sygnalizowały ceremonie i status. Yakju, cheongju, a później soju, często kojarzono z dworskimi uroczystościami, formalnymi bankietami, elitarnymi domami i konfucjańskimi rytuałami przodków.

Destylacja dotarła do Korei w czasach dynastii Yuan (1271–1368), kiedy półwysep był poddawany powtarzającym się najazdom mongolskim i rządom lennym.

Destylacja, przywieziona przez Mongołów, którzy nauczyli się tej techniki od Persów, zakorzeniła się później w regionach takich jak Andong, gdzie wpływy cesarskie i lokalne tradycje browarnicze pomogły ukształtować rozwój koreańskiego soju.

To starsze soju wymagało ziarna i umiejętności technicznych, co oznaczało, że nie było po prostu tanim, masowym napojem. Należało do innej, historycznej gospodarki alkoholowej – ukształtowanej przez ograniczone zasoby, lokalne rzemiosło i regionalne style.